ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲ....

“အား ရိုးးးးးးးးးး…ေအးလိုက္တာ…”
ကားတခါး ခဏဖြင့္တဲ့ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ စိမ့္၀င္လာတဲ့ အေအးေငြ႕ မ်ားက အေႏြးထည္အထပ္ထပ္ ၀တ္ထားေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို ေဖာက္ျပီး အ၇ိူးထဲထိ စိမ့္၀င္သြားပါသည္..။ ဒီေန႕ေမာ္စကိုျမိဳ႕ရဲ႕ အေအးခ်ိန္ က (အႏႈတ္ ၂၅ )ေလ..။အပူခ်ိန္ ၃၅ ေလာက္မွာ ေနထိုင္ၾကီးျပင္းလာတဲ့ အညာသားက်ေနာ့္ အတြက္ေတာ့ တကယ့္ကို အဆင္မေျပလွပါ..။ပညာေရး နဲ႕ တာ၀န္ေၾကာင့္သာမဟုတ္၇င္ ခ်က္ခ်င္း ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေျပးခ်င္မိပါတယ္..။
ကားဂိတ္မွာ အေအးဒါဏ္ကို ခုခံရင္း ကားေစာင့္ေနတဲ့ ရုရွား အမ်ားအျပားပါ…။အျပင္မွာ ေအးလြန္းလို႕ ကားထဲကို ျမန္ျမန္ ေရာက္ႏိုင္ေအာင္ တိုးေ၀ွ႕ လုတတ္ေနၾကပါသည္…။ထိုအထဲက အဖြားအိုတစ္ေယာက္က မ်ားျပားလွတဲ့ လူအုပ္ၾကီးထဲကေန ရွိသမွ်ခြန္အားေလးႏွင့္ ကားေပၚကို ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေနရွာပါတယ္..။ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူလက္ေလ်ာ့လိုက္ပံုပါပဲ…ေရွ႕တံခါးကေနမ၀င္ေတာ့ပဲ ေနာက္တခါး ကေနတက္လာပါေတာ့သည္..။ဒီလိုႏိုင္ငံေတြမွာက ျမန္မာက လိုင္းကားေတြလို စပယ္ယာ မပါပါ..။အေရွ႕ေပါက္ကေန ခရီးသည္က တတ္ရပါတယ္..။ကားလက္မွတ္၀ယ္စီးမယ္ဆိုရင္လည္း ဒရုိင္ဘာထံမွ ကားကဒ္ကို၀ယ္ျပီးေတာ့ ကားလက္မွတ္ စစ္တဲ့ စက္ထဲကို ကားလက္မွတ္ ကဒ္ေလးထည့္ရပါတယ္…။ ထည့္ျပီးမွလဲ ကား၀မ္းဗိုက္ထဲကို ၀င္ႏိုင္မယ့္ ေနာက္ထပ္အတြင္း တံခါးတစ္ခုက ပြင့္သြားတာပါ..။ အမ်ားစုကေတာ့ တလစာ ကဒ္ေတြ၀ယ္ထားတာ မ်ားပါသည္..။က်ေနာ္တို႕ကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြဆိုေတာ့ အထူးေလ်ာ့ေစ်းနဲ႕ တစ္လစာ ကားကဒ္ေတြ ၀ယ္လို႕ရပါတယ္..။ပံုမွန္ထက္ကို က်ေနာ္တို႕က ၅ ဆေလာက္သက္သာပါတယ္…။အေနာက္ေပါက္ ကေတာ့ ဆင္းမယ့္ ခရီးသည္ေတြ အတြက္သာ အဖြင့္အပိတ္ျပဳလုပ္ေပးတာပါ..။ဆင္းမယ့္ခရီးသည္မရွိ၇င္ လည္း တံခါးက ဖြင့္ေပးပါတယ္..ဒါေၾကာင့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေနာက္ေပါက္မွာ လူအဆင္းနည္းလွပါတယ္…အခုဆိုရင္ တေယာက္မွဆင္းမယ့္လူမရွိလို႕ အဖြားအို တတ္လာတာပါ..။
အဖြားအိုကားေပၚကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ျပႆနာက စလာပါတယ္..။ ကားေမာင္းသမားက မိုက္နဲ႕ လွမ္းေအာ္ေနပါျပီ..။ထိုအဖြားအိုအား ကားလက္မွတ္ကို လာ၀ယ္၇န္ ဒါမွမဟုတ္လဲ ကားလက္မွတ္ပါ ပါက လက္မွတ္စစ္တဲ့ စက္ထဲကို လာထည့္ရန္ ေအာ္ဟစ္သတိေပးေနပါတယ္..။အကယ္ေရြ႕ တစ္ခုမွ မပါဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကားေပၚကေနခ်က္ခ်င္းျပန္ဆင္းရမယ္ ေပါ့..။သူက ေျပာရင္းနဲ႕ အဖြားအုိတတ္လာတဲ့ ကားတစ္ခါးကိုလဲ ျပန္ဖြင့္ထားလိုက္ပါေသးတယ္...။ထံုးစံအတိုင္း ပဲ ေလေတြ ထပ္၀င္လာတာေပါ့..။ေဘးနားက ခရီးသည္ေတြကလဲ ေအးလို႕ ပြစိပြစိလုပ္ေနၾကပါတယ္..။
အဘြားအိုကလဲ တံုခ်ိေနတဲ့ သူ႕လက္အစံုကို နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ေဘးလြယ္အိတ္ ထဲကိုႏႈိတ္ခၽြတ္ရွာေဖြ ေနပါတယ္…ၾကည့္ရတာ သူ႕မွာ ကားကဒ္ မပါခဲ့ဘူးထင္ပါရဲ႕..ေမ့က်န္ခဲ့တာလား ဒါမွမဟုတ္ နဂိုကတည္းက မပါတာခဲ့တာလား..။ ေဘးနား က ရုရွားလူမ်ိဳး ခရီးသည္ေတြကလဲ တြန္းအားေတြ ေပးေနပါတယ္..။ ေအာ္…ဒီမို႕ေရစီလက္သစ္လူငယ္ေလးေတြနဲ႕ ကြန္ျမဴနစ္ အဖြားအိုတို႕၏ ခံယူခ်က္ စရိုက္ေတြ ပါလား…
ေဘးက အျမင္မေတာ္တဲ့ က်ေနာ္က ပဲ လက္မွတ္စစ္တဲ့ စက္ထဲကို က်ေနာ့္ရဲ႕ ကဒ္ကိုသြားထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္…က်ေနာ့္တို႕ ကဒ္က ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္အထူး လက္မွတ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ unlimited ပါ..။
အဖြားအိုက က်ေနာ့္ကို ေက်းဇူးတင္သလို ၾကည့္ပါတယ္..ျပံဳးေနတဲ့သူ႕သြားေတြကလဲ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲနဲ႕ၾကည့္ရ ဆိုးလွပါသည္..။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အျပံဳးကေတာ့ လွပေနဆဲပါပဲ..။
က်ေနာ္ထိုင္ေနတဲ့ေနရာကိုလဲ သူ႕ကိုပဲေနရာ ေပးလိုက္ပါတယ္..။
“မင္းက ဗီယက္နမ္လား…”
သူတို႕က က်ေနာ့္တို႕ကို ဗီယက္နမ္နဲ႕ အရမ္းမွားၾကပါတယ္…
“မဟုတ္ပါဘူး ျမန္မာ ကပါ..ဗမာ ပါ..”
“ေအာ္..မင္း ကားကဒ္ေလး က ေကာင္းလိုက္တာ ဘယ္ေလာက္ေပးရလဲ…”
“ရုဘယ္ ၂၁၀ ပါ…”
“ဟုတ္လား တကယ္ေစ်းေပါတာပဲ ငါ့လဲ ၀ယ္ခ်င္လိုက္တာ ငါ့ကို ရုဘယ္ ၅၀၀ နဲ႕ ့ျပန္ေရာင္းပါလား..။”
က်ေနာ္ျပံဳးမိပါတယ္…။ေဘးနားက ရုရွား ေတြကလဲ ျပံဳးစိျပံဳးစိ ျဖစ္ေနပါသည္..။အင္း အဖြားၾကီးကေတာ့ က်ေနာ့္ကိုေနာက္ေနပါျပီ..။ က်ေနာ္လဲ စိတ္ထဲမွာ အေတြးတစ္ခုေပၚလာလို႕ ျပန္ေျပာမိလိုက္ပါတယ္..။
“အဘြား ဒီကားကဒ္ကေလ ေက်ာင္းသားငယ္ေလး ေတြ အတြက္ပဲ ေရာင္းတာဗ်.. ေက်ာင္းသားၾကီးေတြအတြက္ မေရာင္းဘူး…”
သူ ျငိမ္သြားပါတယ္..က်ေနာ့္စကားရဲ႕ အနက္ကိုလဲ သူမသိသလို ေငးေနပါတယ္..ခုနက ျပံဳးစစလုပ္ေနတဲ့ ရုရွားေတြလဲ က်ေနာ့္စကားကို နားမလည္သလို ျပန္ စဥ္းစားေနၾကပါတယ္…။
“ဟားဟား ေကာင္ေလးကလဲ..အဖြားက အသက္ပဲ ၈၀ ေက်ာ္ေနျပီ ေက်ာင္းသား ဘယ္ဟုတ္ေတာ့မလဲ ကြယ့္…”
က်ေနာ့္အကြက္ထဲ ၀င္လာပါျပီ..က်ေနာ္လဲ သူတို႕ နားလည္ႏိုင့္မယ့္ အလြယ္ဆံုးနဲ႕ အရွင္းဆံုးစကားလံုးမ်ားကိုေရြးျပီး ေျပာလိုက္ပါတယ္..
“ဒီလိုပါ အဘြား…က်ေနာ္တို႕ တိုင္းျပည္က စာေရးဆရာ ရဟန္းတပါးက စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ေရးထားတယ္ေလ..သူကေျပာတယ္..ဘ၀ဆိုတာ ေက်ာင္းၾကီးတစ္ခုပဲတဲ့…က်ေနာ္တို႕ဟာ မေသခင္အခ်ိန္ထိ ဘ၀ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးမွာ ပညာေတြ သင္ေနၾကတာတဲ့..အဖြားက အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ျပီဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားၾကီး ျဖစ္ေနျပီေလ…က်ေနာ္ကေတာ့ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ေလးပဲ ရွိေသးတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသားေလးပဲ ရွိေသးတာေပါ့..မဟုတ္ဘူးလား…”
က်ေနာ့္စကား သံအဆံုးမွာကား စက္သံမွလြဲေရႊ႕ ေဘးပါတ္၀န္းက်င္မွာ ျငိမ္သက္သြားပါသည္..။ သူတို႕ က်ေနာ့္စကားကို စဥ္းစားေနပံုပါ..။ အဖြားအိုက က်ေနာ့္ကို ထပ္ေမးပါတယ္..။
“ေနပါဦး ေကာင္ေလးရ..ဒီလိုဆို ငါတို႕ ကမင္းေျပာတဲ့ ဘ၀ေက်ာင္းၾကီးမွာ ဘာေတြ သင္ၾကားေနရတာလဲ…”
“ေအာ္..က်ေနာ္တို႕ဟာ ဒီ ဘ၀ဆိုတဲ့ေက်ာင္းၾကီးမွာ….လူမႈေရးနဲ႕ ပါတ္သတ္ျပီးေတာ့ ကိုလုပ္ခဲ့တဲ့ အမႈကိစေတြ..စီးပြားေရးနဲ႕ပါတ္သတ္ျပီးေတာ့လုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ အမႈကိစေတြ ..မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္လုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ အမႈ ကိစေတြစေတြမွာ တရားမွ်တမႈ ဆိုတာ ရွိေအာင္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ …အမ်ားေကာင္းမႈ အတြက္ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ျပီးလုပ္ေဆာင္ရမလဲ ဆိုတာ ကိုသင္ေပးပါတယ္..ျပီးေတာ့ အမ်ားၾကီးေပါ့…”
အဘြားအိုက တခ်က္ေတြးေနပါတယ္..ျပီးေတာ့မွ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းလို႕ထင္တဲ့ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေမးပါေတာ့တယ္..
“အဲ့ဒီ ေက်ာင္းၾကီးမွာ စာေမးပြဲ ရွိလား…”
“ရွိပါတယ္ ခင္ဗ်…”
က်ေနာ္ ျပံဳးလွ်က္ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္..
“ဘယ္ေတာ့လဲ …”
“ေသဆံုးေတာ့မယ့္ အခ်ိန္က်မွပါ…”
“ေဟ..ဟုတ္လား..ဒါဆို အဲ့ဒီအခ်ိန္က်၇င္ ဘာေတြေမးမွာလဲ ကြယ့္…”
“ေအာ္ ကိုယ့္ဘ၀ တေလ်ာက္လံုး…ဘ၀က သင္ေပးတဲ့ သင္ခန္းစားေတြ ထဲကအတိုင္း ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့လဲဆိုတာ…အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ဘယ္ေလာက္ လုပ္ခဲ့လဲဆိုတာေတြကို ေမးတာေပါ့..”
“ေအာ္…”
ေဘးနားမွာ ရွိတဲ့ ရု၇ွားေတြကပါ သေဘာက်သလို ပံုစံမ်ိဳးေတြနဲ႕ တံု႕ျပန္ၾကပါတယ္...တခ်ိဳ႕ ေကာင္းလိုက္တာေကာင္းလိုက္တာ လို႕ ေျပာၾကသည္…။အဘြားအိုက အေတာ္ၾကာေတြးေနျပီးေတာ့မွ သူက က်ေနာ့္ကိုၾကည့္ျပီးျပံဳးလွ်က္ေျပာပါသည္…။
“ဒါဆို အဘြားက စာေမးပြဲ ေျဖ၇ဖိုး နီးေနျပီေပါ့ေနာ္…”
“ဒါေပါ့ ျပင္ဆင္သင့္ေနျပီ…”
က်ေနာ္လဲ ျပံဳးလွ်က္ျပန္ေျဖမိပါတယ္…
ကားေပၚက ခရီးသည္မ်ားအားလံုးျပန္လည္ျငိမ္ သက္သြားပါတယ္..။ သူတို႕…က်ေနာ့္ရဲ႕ စကားကို စဥ္းစားသံုးသပ္ေနပံုပါ…။ က်ေနာ္လဲ က်ေနာ့္တိုင္းျပည္မွ စာေပအဆင့္အတန္းကို ေဖာ္ျပလိုက္ခြင့္ရလို႕ ေက်နပ္အားရမိပါတယ္…။
ကားေလးက တေရြ႕ေရြ႕ ေမာင္းႏွင္ေနပါသည္..။ က်ေနာ္လဲ ျငိမ္သက္မႈထဲ သို႕ျပန္လည္တိုး၀င္သြားပါတယ္..။
ျပီးေတာ့အခုတၾကိမ္ေျဖရမယ့္ စာေမးပြဲအတြက္ ေျဖဆို၇မယ့္ အေျဖေတြကို ျပန္လည္ စဥ္းစားရင္ စာျပန္ေႏြးေနမိပါတယ္…။အဘြားအို ကိုတခ်က္ ၾကည့္မိပါသည္..။သူလဲ ကားျပတင္းေပါက္ကို ေငးရင္း ျငိမ္သက္ေနပါတယ္….
ေအာ္…….သူလဲ သူ႕ရဲ႕ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲ အတြက္ စာျပန္ေႏြးေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕….။
………………………………………………………………………………………………………….
ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကအား ယခုေန၇ာမွ ရွိခိုးကန္ေတာ့ လိုက္ပါသည္…။
…………………………………………………………………………………………………………